تبلیغات
خاطرات من - مطالب آبان 1394
منوی اصلی
خاطرات من
در لحظه زندگی کن
  • بعضی از آدم ها فقط یک دهان بزرگند. همه وجودشان همان دهان بزرگ است. بدون کله ای برای فکر کردن و گوشی برای شنیدن، تنها مدام حرف می زنند.
    بعضی ها هم هیچی نیستند، به غیر از دو تا گوش. از این بعضی ها، بعضی ها هستند که با هر دو تا گوشی که همه وجودشان است، فقط می شنوند. آماده اند که هر کس چیز گفت، بشنوند و سر تکان بدهند.
    بعضی دیگر هم هستند که با یک گوش می شنوند و از یک گوش می دهند بیرون! همان حکایت یک گوش در و یک گوش دروازه اند!


    به هر حال، هیچ کدامشان به این درد نمی خورند که یک روز با آنها تا ته یک کوچه باریک و خلوت قدم بزنی و دو کلمه حرف حساب بگویی و دو کلمه حرف صواب بشنوی.
    هیچ کدامشان به این درد نمی خورند که یک صبح برفی یا یک غروب سپید و نارنجی، دو تا لیوان چای بریزی و کنارشان بنشینی و گل بگویی و گل بشنوی.
    کسی باید باشد که هم شنیدن بلد باشد و هم حرف زدن. با این جور آدم هاست که درد دل کردن می چسبد!
    حدیث لزر غلامی
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:12 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:12 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:12 ق.ظ
    ارسال دیدگاه


  • امروز با یه قیافه خوابالو پاشدم رفتم هنرستان ملکزاده! همین که وارد شدم انواع  و اقسام متلک ها را نصیبم کردند. منم مثل همیشه سرم را پایین انداختم و خودم را به دفتر رسوندم. بعد از این که مشکل مودم وایرلس حل شده به دفتر رفتم و یه سری خرت و پرت برداشتم و به مغازه عینک فروشی عاقای عین رفتم و از اطلاعات حسابداری قدیمیشون پشتیبان گرفتم.

    نزدیکای ساعت 10 بود که رسیدم دفتر. به عاقای را گفتم که من می خوام الان برم چون کلاس جبرانی آمار و احتمالات دارم. بعد یهو در اومد گفت: این ربطی به دفتر داره! همون لحظه دنیا رو سرم خراب شد. گفتم: باشه می مونم. بعد هم رفتم برگه های ثبت نام اینترنت را آرشیو کردم. در همین حین چند دقیقه ای هم با هم بحث کردیم...
    آخرین ویرایش: 22 آبان 94 11:10 ق.ظ
    ارسال دیدگاه

  • ای کاش این روزهای لعنتی از زندگی ام رخت بر می بست. نمی دونم شاید یه روز برگردم و این مطلب را بخونم و به ریش نداشته ام بخندم. شایدم یه دل سیر به حال زارش گریه کردم. اما این را خوب می دونم که هیچ وقت این لحظات سختی که دارم تحمل می کنم را از یاد نمی برم. ای کاش بدبختی هایم نقطه پایانی هم داشت...
    آخرین ویرایش: 19 آبان 94 11:01 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • حاصلِ سبزترین باور من
    برگ زردیست كه از لای ورق های دلم می ریزد
    مانده ام سخت غریب
    دیگر از سبزترین حادثه هم می ترسم...


    قراره از امروز توی وبلاگ درباره کسایی که توی زندگیم تآثیرگذار بودند مطلب بگذارم. اگه کسی واقعا فکر می کنه اونی هست که درباره اش مطلب نوشتم می تونه اطلاع بده تا رمز را براش ارسال کنم...
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:21 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:08 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:08 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.
    آخرین ویرایش: 29 خرداد 95 04:08 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • مادر من مادر من، تو یاری و یاور من
    مادر چه مهربونه، درد منو می‌دونه
    بی عذرو بی‌بهونه، قصه برام می‌خونه
    مادر من مادر من، تو یاری و یاور من

    این آهنگ را دوستم برای پیشواز خطش انتخاب کرده بود. وقتی بهش زنگ زدم و جواب داد بیت اولش را براش خوندم. بعد از خوش و بش کردن و احوال پرسی درباره تشکیل کلاس بانک اطلاعاتی ازش سوال پرسیدم و قرار شد وقتی میره دانشگاه پیگیری کنه. همین که به دفتر رسیدم دوستم خبر تشکیل نشدن کلاس را به اطلاعم رسوند.

    با اینکه خستگی دیشب هنوز توی بدنم جا خوش کرده ولی همه پیگیری های اینترنتی را انجام دادم. البته همه این کارها را بعد از خوردن چندتا لیوان شیر بزرگ و کیک انجام دادم! نزدیکای ظهر از دفتر بیرون زدم و خودم را به دانشگاه رسوندم. عصر وقتی دوباره به دفتر اومدم انرژیم تخلیه شده بود و نای حرف زدن را هم نداشتم...
    آخرین ویرایش: 6 آبان 94 09:08 ق.ظ
    ارسال دیدگاه

  • بعد از اینکه کلاس دیفرانسیل تموم شد رفتم توی سایت تا گزارش آز معماری را بنویسم. البته چون حوصله و حواس نداشتم بی خیال شدم و به گزارش هایی که برای جلسات پیش نوشته بودم اکتفا کردم. قبل از وارد شدن به کلاس دیدم دو تا از گل دخترای کلاسمون آش دستشون گرفتند. قبل از اینکه شروع به خوردن کنند ازشون جریانش را پرسیدم.

    ظاهرا دانشگاه دست از دلش برداشته بود و یکم از پول های دانشجوها را خرج کرده بود. فشنگی با دوستم به حیاط رفتیم و چندتا کاسه آش داغ به همراه پیاز داغ و کشک گرفتیم. البته من یه کاسه اضافه گرفتم تا برای استاد ببرم. وقتی رسیدم پشت در کلاس همه داشتند مدارهایی که روی تابلو کشیده شده بود را توی جزوه رسم می کردند...
    آخرین ویرایش: 5 آبان 94 11:34 ب.ظ
    ارسال دیدگاه